“1NTRAVERS8” นิทรรศการเดี่ยวโดย Gianluca Vernizzi ศิลปินชาวอิตาลีผู้ผสานบทบาทนักสร้างสรรค์และผู้ประกอบการ สะท้อนความปรารถนาพื้นฐานของมนุษย์ในการแสวงหาความหมายท่ามกลางความสับสนวุ่นวายของรูปทรงและสัญลักษณ์ เวอร์นิซซีเชื่อว่าการสร้างสรรค์คือการแสดงออกที่มีความเป็นปัจเจกโดยแท้ ซึ่งจะก้องสะท้อนแตกต่างกันไปในแต่ละบุคคลตาม “คลื่นความถี่และปฏิกิริยาเคมี” ภายใน สุนทรียะทางศิลปะจึงงอกงามในความอัตวิสัย และความสัมพันธ์ชั่วขณะระหว่างผู้ชมกับผลงานศิลปะ คือจุดกำเนิดของรูปแบบและความหมาย ณ ห้องนิทรรศการหมุนเวียน 4 (ชั้น 5) MOCA BANGKOK ตั้งแต่วันที่ 17 ตุลาคม ถึง 16 ธันวาคม 2568
1NTRAVERS8 เกิดจากการผสานคำว่า Introvert (บุคลิกเก็บตัว) และ Universe (จักรวาล) เข้าด้วยกัน อีกทั้งยังเป็นการเล่นคำจากวลี “1 Universe to the Power of Infinity” (หนึ่งจักรวาลยกกำลังอนันต์) นิทรรศการนี้เปรียบเสมือนการเชื้อเชิญผู้ชมออกเดินทางผ่านภาษาทัศนศิลป์ที่เปี่ยมชีวิตชีวา เชื่อมโยงทั้งประวัติศาสตร์ศิลปะ วิทยาศาสตร์ และนวัตกรรมทางเทคโนโลยี แรงบันดาลใจของเวอร์นิซซีได้จาก เรขาคณิตแฟร็กทัล (fractal geometry), พันธุศาสตร์ภาวะเหนือพันธุกรรม (epigenetics), ฟิสิกส์ควอนตัม, ตลอดจนการทดลองใช้วัสดุวิทยาศาสตร์ในงานจิตรกรรม สำหรับเขา เทคโนโลยีมอบความแยบยลเฉียบคม ขณะที่เทคนิคจิตรกรรมแบบดั้งเดิมยังคงมอบรากฐานและความลึกซึ้ง เมื่อทั้งสองสิ่งมาบรรจบกันจึงก่อรูปเป็นบทใหม่ในการเล่าเรื่องด้วยภาพ
หนึ่งในผลงานสำคัญของนิทรรศการคือ Life is a Soup and I am a Fork ผลงานจิตรกรรมสองชิ้นต่อเนื่อง (diptych) ที่ผสานความงามของภาพเหมือนบุคคลเข้ากับเทคโนโลยี LED พื้นผิวสีน้ำมันอ้างอิงขนบศิลปะตะวันตก ขณะเดียวกันการใช้ส่วนประกอบ LED ก็เปิดประสบการณ์ใหม่ให้การชมงานก้าวสู่มิติการทดลอง อีกหนึ่งชิ้นที่โดดเด่นคือ Blueprint จิตรกรรมนามธรรมที่มีท่วงทำนองราวบทกวี ถ่ายทอดเส้นสายพู่กันที่ชวนให้นึกถึงลายมือเขียน ภายในภูมิทัศน์สีน้ำเงินและเหลืองที่ทรงพลัง
ชื่อผลงานทั้งหมดได้รับแรงบันดาลใจจากความสัมพันธ์ส่วนตัวและความทรงจำอันมีความหมายต่อศิลปิน แม้งานจะอ้างอิงภาษาแห่งประวัติศาสตร์ศิลปะ ทั้งในแนวเหมือนจริงและนามธรรม แต่ชื่อกลับมอบมุมมองอันใกล้ชิดสู่โลกส่วนตัวของเขา คล้ายบันทึกในไดอารีที่สะท้อนประสบการณ์ชั่วขณะและการเปลี่ยนแปลงทางพันธุกรรมและสิ่งแวดล้อมที่เขาผ่านพบ
“1NTRAVERS8” จึงเป็นการเชื้อเชิญผู้ชมให้เข้าสู่ “โรงละครแห่งทัศนศิลป์” ที่เต็มไปด้วยสัญญะและสัญลักษณ์อันตราตรึง เป็นการเฉลิมฉลองความสามารถอันเป็นเอกลักษณ์ของมนุษย์ในการค้นหาความหมาย แม้ในท่ามกลางความโกลาหล และ “มนตร์วิเศษ” ที่แท้จริงของการค้นพบรูปแบบจากสิ่งที่ดูไร้ระเบียบนี่เอง คือสิ่งที่ศิลปินเห็นว่าเป็นพลังที่ยกระดับจิตใจได้มากที่สุด
